Het instinct bij de meeste automatiseringsprojecten is te beginnen bij de robot : welk merk, hoeveel assen, welke laadvermogen. Het voelt als vooruitgang. Het is meestal het laatste wat beslist zou moeten worden, en daar beginnen is hoe goede budgetten in stilstaande cellen veranderen. De robot is een van de minst beslissende keuzes in het hele project. Wat de uitkomst bepaalt zijn het onderdeel, de taak, het gereedschap dat het onderdeel raakt en de integratie eromheen.
Over projecten heen clusteren de mislukkingen op dezelfde paar plekken. Geen daarvan gaat over de arm.
De vijf plekken waar projecten sterven
- Robot-eerst denken. Teams hechten te veel waarde aan het robotmerk terwijl de onderdeelpresentatie en de eindeffector alles bepalen. De grijper of het gereedschap is waar de taak fysiek gebeurt, en vaak het moeilijkste, meest maatwerk deel van de cel.
- Onderschatte variabiliteit. Elk onderdeel is hetzelfde is zelden waar, en het zijn de uitzonderingen die de cel breken. Een netjes opgespannen onderdeel en een willekeurig in een bak gestort onderdeel zijn verschillende projecten, vaak een veelvoud uit elkaar in kosten.
- Overgeslagen economie. Veel taken zijn technisch haalbaar maar nooit gerechtvaardigd. Iets automatiseren wat een mens goedkoop en goed doet, is de grootste enkele bron van automatiseringsteleurstelling.
- Herhaalbaarheid en nauwkeurigheid verward. Terugkeren naar hetzelfde aangeleerde punt is niet hetzelfde als een opgedragen positie in de absolute ruimte raken. De ene specificeren terwijl je de andere nodig had, levert een verkeerde, dure keuze op.
- Laat ontdekte closed-loop behoeften. Visie of krachtterugkoppeling halverwege gevonden, nadat de cel als een blind, herhaalbaar pad was afgebakend, doet het budget ontploffen. Of de taak open of gesloten geregeld is, moet vroeg worden beslist.
De eerlijke oplossing
De oplossing is geen betere robot. Het is een proces in een richting : het onderdeel karakteriseren, dan de taak, dan de eisen, de haalbaarheid eerlijk toetsen, de cel ontwerpen en de robot tegen het einde kiezen. Het waardevolste wat dat proces kan zeggen is soms nee. Dit onderdeel is lastig te presenteren en heeft waarschijnlijk een maatwerk eindeffector en een echt gesprek met een integrator nodig, geen kant-en-klare oplossing. Een systeem dat altijd een zelfverzekerd antwoord teruggeeft, geloof je op een gegeven moment niet meer.
Dat is de methode die Robtn volgt, en daarom is een haalbaarheidsafwijzing geen doodlopende weg. Het is het nuttigste antwoord dat er is : een duidelijk signaal van wat handmatig blijft, wat een mens vereist en waar het echte ingenieurswerk ligt.